zaterdag, 31 december 2011
Gelukkig nieuwjaar...
donderdag, 22 december 2011
Fijne kerstdagen lieveling, hopelijk denk je af en toe aan mij... (;^_^;)
maandag, 21 november 2011
Maandagmijmeringen, 21 november 2011
... Ondertussen zijn we reeds half-november ruim voorbij en dus diep in de herfst. December lonkt dichterbij en met december uiteraard ook de winter en de eindejaarsperiode. De nazomer was om van te smullen en tot de dag van 'gisteren' konden we genieten van sporadisch mooi weer wat voor deze periode van het jaar nagenoeg abnormaal is. Maar niet geklaagd, wat we gehad hebben kan ons niet meer ontnomen worden...
In mijn dagelijks bestaan zonder mijn lieveke is het reilen en zeilen met de roeispanen die ik tot mijn beschikking heb. Nog steeds hoop ik dat 'de vrouw van mijn leven' terug in mijn bestaan zal komen en met mij zal willen verder gaan. Zelf vandaag nog, nu reeds zovele maanden later, blijft die hoop en mijn geloof in 'haar' bestaan en is mijn vertrouwen in 'haar' ongeschonden gebleven... zo diep zit mijn liefde, dit is ongelofelijk maar oh zo waar, puur, eerlijk, echt en oprecht... kortom, ik hou van haar!
Het blijft 's ochtends vroeg opstaan om de files op de E19 en de daar aansluitende grote ring rond Brussel te vermijden, dus ben ik 's ochtends steeds vroeg op het werk. Niet dat mij dat tegensteekt want het is veel aangenamer werken als er nog niemand aanwezig is in het gebouw. Je werkt sneller en wordt niet gestoort. In oktober ben ik ook mijn jaarlijkse afspraak bij de tandarts nagekomen. Alles is ok en daar ben ik dus ook weeral een tijdje mee zoet, welgeteld zes maanden want vanaf nu doe ik een tweejaarlijkse kontrole voor mijn tanden, dit is veel te belangrijk... Verder heb ik in december een operatie te ondergaan en worden de onderzoeken gestart voor twee andere operaties (vermoedelijk begin 2012). Het is allemaal een beetje bangelijk afwachten. Ik wil er ook niet teveel uitwijden maar het is duidelijk dat de situatie van de afgelopen drie jaar mede oorzaak is aan deze hele hetze in mijn lichaam. Zeg maar dat er binnen in mij een kleine 'aardbeving' heeft plaatsgevonden en heel veel heeft 'stuk' gemaakt, hopelijk kan er aan een 'heropbouw' begonnen worden... 
... De laatse weken zijn de voorbereidingen voor de verhuis van Julie en Sebastien ook in een versneld tempo geraakt. Binnenkort krijgen ze de huissleutels van hun nieuwbouw appartement dat nu aan de laatste phase van afwerking is begonnen. De huur voor hun huidig appartement hadden ze echter reeds opgezegd en dus moest er naar een tussenoplossing gezocht worden. Dit werd dan uiteindelijk een voorlopige verhuis en het stapelen van al hun meubels en andere 'rommel' (:-D) in een garage. Hele dag werken was dat met enkele vrienden en mezelf dan om de vrachtwagen te besturen. Begin december mag dan de definitieve verhuis naar de nieuwbouwwoonst gebeuren. Ik heb reeds een paar dagen verlof genomen om het parket de gaan leggen en andere karweitjes uit te voeren en de zaterdag van die week zal ik weer met de vrachtwagen mogen rijden hé...
Oktober en november zijn traditioneel ook de maanden waarin diverse sportclubs (waar mijn dochters actief zijn of waren) hun jaaretentjes houden, meestal mosseldiners of spaghettiefestijnen. Ook daar ben ik naartoe gegaan want door de jaren heen heb ik daar ook vrij veel volk leren kennen en worden die bezoekjes stilaan tradities die ik maar al te graag in ere hou ;-) ... Ik ben begin november eveneens met de kleinkindjes naar zee gegaan (jij weet wel waar hé lieveke, denk maar eens na waar we zovele mooie momenten hebben meegemaakt...ja, idd, dààr was het dus...). Dat was heerlijk genieten en het mag gezegd worden, het weer was ronduit schitterend en dus heb ik daar ook voluit van genoten. Enig minpuntje was natuurlijk het feit dat ik daar aan zovele mooie momenten uit mijn leven werd herinnerd en dat dat natuurlijk heel pijnlijk was. Hoe graag had ik gehad dat jij daar met 'ons zoontje' zou geweest zijn, maar ja...
... In ons liefdesnestje wordt het echt erg knus. Vele veranderingen en aanpassingen heb ik er reeds doorgevoerd. Je zou het hier ongetwijfeld heel erg naar je zin hebben lieveke. Vele kaarsjes, kleurspots en allerlei om het er zo romantisch mogelijk te maken, want allebei houden wij enorm van romantiek hé, je moet maar eens in de foto- albums gaan kijken die ik hier geplaats heb. Telkens weer er nieuwe foto's zijn, zal ik deze ook plaatsen. Ons terras is ook mooi aangekleed (nu staat wel alles binnen in de bergingen van het terras (je kent die wel hé) en tegen dat het terug mooi weer zal zijn zal daar ook volop van kunnen genoten worden, net als van de reuzebarbeque... kon je tegen dan maar terug zijn hé pfff...
De ruime slaapkamer is ook zo goed als volledig in orde, ik heb een mooie televisie aangeschaft (kijk maar naar de foto's) en alles is er zeer knusjes, laat de winter maar komen... ik zal het in de kamer zeker niet koud of ongezellig hebben, nu jij er nog terug bij en mijn geluk zou eindelijk terug compleet zijn (en het jouwe ook, daar ben ik nog steeds heilig van overtuigd). Onder onze slaapkamer, op het eerste verdiep dus, is een nieuwe huurder. Een vriendelijk mevrouwtje waar ik meteen sympathie mee gesloten heb. Het hele gebouw 'hangt' goed aan elkaar, iedereen kent nu iedereen en het zijn allemaal toffe mensen. Enkel jij ontbreekt natuurlijk om het plaatje te vervolledigen... 
... Verder niet zo heel veel speciaals eigenlijk. Op het werk staan er weeral grote veranderingen aan te komen en dat brengt natuurlijk wel wat stress mee maar daar kan ik mee leven. De eindejaarsfeesten naderen en met kerstavond blijf ik eigenlijk het liefst van al thuis want ik weet nu al dat mijn gedachten heel dikwijls naar zou zullen 'fladderen' en dan blijf ik liever alleen zodat niets me kan beletten om aan jou te denken. Oudejaarsavond zal ik misschien bij mijn vader en Nicole zijn maar verder blijf ik rustig thuis waar alles me aan jou, ons zoontje en je familie doet denken, dat is een bewuste keuze die ik heel graag beleef en waar ik dus inderdaad liever alleen voor ben... Tussen kerst en nieuwjaar ben ik thuis en dan zal ik de dochters ongetwijfeld wel zien maar dat hoor je dan nog wel van mij hé... ik hou van jou en mis je zo verschrikkelijk lieveling...
Die reactie van je ouders die ik steeds blijf plaatsten is de mooiste reactie die ik ooit mocht lezen op onze liefde voor elkaar. Om die reden zal ik ze ook laten staan in de hoop dat het jou zal helpen herinneren hoe mooi, hoe fijn, hoe uniek onze liefde voor elkaar was en wat mij betreft nog steeds is. Ik hoop dat dat voor jou ook nog zo is en dat ik je gauw opnieuw in mijn armen zal kunnen houden om je lief te hebben. Ieder dag lees ik die reactie en ze verstevigd mijn vermoedens dat dit alles niet voor niets is geweest, hopelijk lees jij ze ook...
Aan deze reactie van je ouders zie je wel hoe gelukkig wij zijn als we SAMEN zijn en bij mijn weten is er helemààl niets veranderd... waarom dan, prinsesje? Je weet even goed als ik dat de enige plek ter wereld waar je volkomen, echt en oprecht gelukkig bent ons liefdesnestje is, samen met mij. Wel lieverdje, zet AUB die stap naar ons geluk, gebruik eindelijk het sleuteltje en geef eindelijk eerlijk toe aan jouw gevoelens voor mij... ik wacht op jou (ik hoop dat je dat hier echt komt lezen, geef me een teken daarover AUB lieveke)... Laat ons AUB weer SAMEN openbloeien en héél gelukkig zijn... 
Je leest je Emails al zolang niet meer (je weet dat ik anders een leesbevestiging kreeg en dat is dus al héél lang geleden), anders had je al lang gezien dat alle foto's die wij ooit maakten en alle photoshopbewerkingen met ons er op allemaal naar jou doorgestuurd zijn). Je had al mijn berichten al kunnen lezen, ook wat onze finanties betreft... begrijp je nu mijn twijfels ?
... (dit stukje blijf ik steeds overnemen want mooier kan ik het niet verwoorden) Op DIE PLAATS wacht er iemand op jou die zijn leven voor jou zou geven, zò lief dat hij je heeft. Denk nu eindelijk eens terug aan 'ONS' lieverdje en vergeet het leven waar je weer in geraakt bent. Onze gevoelens voor elkaar KAN je niet zomaar verstoppen mijn hartediefje, want je (ons) hartje wéént om 'ONS', net als het mijne. Tegen echte liefde kan je vechten maar uiteindelijk overwint ze altijd en wat mijn lieverdje en ik steeds voor elkaar gevoeld hebben (en nog steeds voelen, afgaande op...) 'IS ECHTE EN OPRECHTE' liefde. Wij hebben elkaar nooit gezocht, kénden elkaar niet eens maar de toenmalige omstandigheden binnen 'haar' relatie hebben ervoor gezorgt dat wij elkaar liefdevol hebben gevonden en dat, geloof me, dat was echt liefde op het eerste gezicht... 'le coup de foudre' zoals men zegt. Haar toenmalige relatie heb 'IK' toen niet stuk gemaakt hé, het is juist OMDAT ze stuk was dat wij elkaar zo liefdevol hebben gevonden. Hoe dikwijls hebben wij trouwens niet gezegd (én het ook geprobeerd) om onze beide relaties nieuwe kansen te geven? Meer dan genoeg hé lieverdje, maar dat liep telkens weer op een sisser af en we besloten toen telkens weer om bij elkaar te blijven. En juist 'NAAR DAAR' ben je nu teruggegaan. Pfff, dat gaat er bij mij niet in lieverdje en bezorgt me een onbeschrijfelijke pijn. Jij en ik wéten dat je veel 'nieuwe kansen' hebt gegeven en wij weten eveneens dat dat goed was voor een tijdje en telkens weer op een grandioze mislukkig uitdraaide. Geen enkel excuus, uitvlucht of uitleg kan of mag je voor zoiets aanvaarden. Ik heb even erg meegemaakt (zelf nog veel erger denk ik) maar heb NOOIT OF NOOIT zo gehandeld. Of je hebt elkaar lief (en dan mag je zo'n gedrag, waar jij uiteindelijk niets aan kon doen en zeker niet verantwoordelijk voor was, onder GEEN ENKELE UITLEG OF UITVLUCHT QUA EXCUUS AANVAARDEN) en zoekt dan juist steun bij uw partner (en jij was er steeds want wij kenden eklkaar zelf nog niet eens) of je hebt elkaar NIET lief (zoals jij en ik liefde voor elkaar zien en beschouwen) en is het allemaal één grote commedie. Jij bent steeds het slaafje geweest, de eigendom van en het speelgoedje voor wanneer het nodig was. Dat is duidelijk en dat weten wij allebei. SAMEN hebben wij een ander leven leren kennen, SAMEN hebben wij voor een ander leven gekozen. Eente van respect voor elkaar, van luisteren naar elkaar, eentje waar ALLES bespreekbaar was, eentje van een ongelofelijke echte en oprechte liefde voor elkaar, een leven vol tederheid en romantiek, een leven van begrip voor elkaar, een leven van gelijke rechten en gelijke plichten. Een leven van eerlijkheid, geborgenheid en veiligheid. Een leven zonder leugens, bedrog, valsheid af loze beloftes. Een leven zonder maskers, een leven waar wij beiden eindelijk onszelve konden zijn zonder angst weer eens te moeten 'wegkruipen' uit angst voor de ander. Een leven ZONDER vernederingen. Een leven waar onze mening telde en waar we geen angst moesten hebben voor de reactie van de tegenpartij. Een leven waar jij vrijuit mocht zingen zonder angst voor ruzie (je begrijpt me wel hé) Voor DAT leven lieverdje hebben wij toen gekozen. En geloof me, NIEMAND kan zomaar veranderen, voor een tijdje misschien wel maar de ware aard komt uiteindelijk steeds terug bovendrijven. Jij en ik lieverdje, en ook dàt weten wij allebei, HOREN gewoon bij elkaar. Onze liefde voor elkaar is zo intens, zuiver, eerlijk en oprecht dat wij nu onze mooiste tijd aan het verliezen zijn door NIET bij elkaar te zijn. Wij missen elkaar zeer pijnlijk, wij houden zielsveel van elkaar, wij zien elkaar doodgraag, zijn knettergek van elkaar, verlangen ongelofelijk hevig naar elkaar en hebben zo'n zin in elkaar... kortom lieverdje, wij KUNNEN NIET ZONDER ELKAAR en ook dàt weten wij allebei (en ik ga steeds af op... hé). Ik smeek je lieverdje, wij kunnen probleemloos dat draadje weer oppikken daar waar we het even hebben neergelegd, ook dat weten wij allebei. Het wordt echt de hoogste tijd om weer SAMEN gelukkig te zijn, dat besef je toch, we missen elkaar zo pijnlijk dat het iedere dag zwaarder en zwaarder wordt. Kom AUB liefdevol terug naar ons liefdesnestje en laten wij eindelijk weer SAMEN onze liefde voor elkaar openlijk beleven, laten wij AUB eindelijk weer SAMEN aan onze gezamenlijke toekomst verder bouwen. Denk toch eens aan al die fantastische, unieke, mooie momenten die we samen hebben beleefd... laten wij dat gewoon allemaal verderzetten lieverdje. Jij alleen kan deze pijn verdrijven, please, laat ons AUB ophouden met zo te lijden door dat ongelofelijke gemis aan elkaar (steeds afgaande op...) Ik hou van je lieverdje, heb je zo oneindig lief en zou zo graag mijn liefde en leven opnieuw met jou delen... Onze PEPTALK blijft staan hé, hopelijk vindt je hierin de moed, de kracht én de wilskracht om terug naar ons liefdesnestje te komen. Wacht AUB niet te lang lieverdje en denk aan wat ik je iedere dag zeg.... je kind raak je nooit kwijt, laat anderen je niets wijsmaken of manipuleren. Je bent een veel te goede en toegewijde mama voor je zoontje en daar komt niets of niemand aan, vertrouw me AUB... Ik geloof heel sterk in jou lieverdje, in WIE je bent en in WAT je bent... verander AUB NOOIT ...
... *** Jij en ik mijn tederbeminde zijn voor elkaar geboren, dat WETEN wij allebei, het ouderdomsverschil speelt hier geen enkele rol, dit waren jouw eigen woorden waarmee je jouw liefde voor mij een extra dimentie gaf en mij een ongelofelijk mooi geschenk gaf. De mooiste momenten uit ons leven hebben wij samen gekend en jij zo goed als ik WETEN dat we die dolgraag zouden willen verderzetten. NIETS is gebroken bij ons, eventjes ONDERbroken maar daar schenken we SAMEN dan maar geen aandacht meer aan... Wij WETEN dat wij elkaar zo hard missen lieverdje, wij WETEN hoe zielshoeveel wij van elkaar houden, jij en ik WETEN hoe ongelofelijk hevig wij naar elkaar verlangen en zin hebben in elkaar, WETEN hoe gek wij van elkaar zijn, WETEN hoe graag wij elkaar zien, WETEN hoe wij alle twee ongelukkig zijn in deze huidige situatie. De signalen zijn duidelijk (afgaande op...) JIJ WIL GRAAG TERUGKOMEN NAAR ONS LIEFDESNESTJE, JIJ KAN NIET LEVEN ZONDER MIJ (en dit zijn niet 'mijn' woorden hé) IK BEN ALLES VOOR JOU... GELOOF ME LIEVERDJE, DIT IS TOTAAL WEDERZIJDS. Wij gaan alletwee kapot aan verdriet omdat we zo ongelukkig zijn door die scheiding... PLEASE LIEVERDJE, IK SMEEK JE... laten wij AUB TERUG SAMEN GELUKKIG ZIJN IN ONS LIEFDESNESTJE !!!! Ik wil jou zo graag terug verwennen als mijn allerliefste prinses, als mijn allerliefst vrouwtje. Je weet wat onze toekomstplannen waren/zijn hé... daar is NIETS aan veranderd. Laten wij AUB heel gauw terug aan onze gezamenlijke toekomst verder bouwen en ophouden met ONGELUKKIG te zijn. De volgende vraag herhaal ik omdat ze zo belangrijk is... lieverdje, moet jij daar huiselijk geweld ondergaan mijn tederbeminde? Psychologisch is dat net hetzelfde hé! Partnergeweld is ONTOELAATBAAR en zeker gevaarlijk voor jou. Zo het dat is, moet je daar echt heel dringend weg... je WEET dat ons liefdesnestje nog steeds jouw ECHTE velige en warme thuis is. Laat jou AUB geen énkel, maar dan ook GEEN ENKEL schuldgevoel aanpraten want het verleden heeft reeds meerdere malen bewezen hoe goed de andere partij daarin is en hoe gevoelig jij daaraan bent. Jij en ik lieverdje, zijn de enigen die onze mooie 'lovestory' kennen en niemand, maar dan ook NIEMAND kan ons ook maar iets verwijten. Wij, als enigen, weten hoe, waarom, wanneer en onder welke omstandigheden wij elkaar gevonden hebben ZONDER elkaar ook maar OOIT gezocht te hebben. Denk aan 'Lentestraaltje lieverdje, denk aan alles wat wij SAMEN beleefd hebben, denk aan het grote geluk dat we hadden (en nog steeds kunnen hebben want bij ons is er God zij dank NIETS gebroken in onze relatie, hoop en al eventjes ONDERbroken (zoals ik reeds aanhaalde) maar mijn liefde voor jou heeft me heel veel geduld, vertrouwen en geloof in jou doen krijgen omdat ik overtuigd ben dat mijn vermoedens volledig kloppen) door SAMEN zó gelukkig te kunnen zijn. Lieveling, jij en ik, zoveel is nu toch duidelijk (afgaande op...) kunnen gewoon niet zonder elkaar, jij en ik hebben elkaar nodig om ECHT gelukkig te zijn, om weer onszelve te zijn. Jij en ik kunnen samen zo hartelijk met elkaar omgaan, lachen om de kleinste dingen, elkaar zo liefdevol aankijken en ieder gebaar van jou naar mij en van mij naar jou is er eentje dat overloopt van de liefde die wij voor elkaar voelen. Denk aan alles wat wij hebben moeten 'doorstaan' om die 'GROTE STAP' te zetten om onze twee hartjes tot één te laten smelten. Liefste, denk nogmaals (en denk daar maar heel dikwijls aan AUB) aan ons laatste weekend SAMEN, hoe mooi dat was, hoe liefdevol, hoe teder en romantisch en DAT is de exacte wijze van leven waarvoor JIJ EN IK SAMEN besloten én gekozen hebben. NIEMAND anders dan ik aan jou en jij aan mij kan ons dit geven. DAT IS PAS DE ECHTE LIEFDE VOOR ELKAAR lieverdje, al de rest is manipulatie en pure verzinsels gemengd met leugens en bedriegerij van het allerlaagste soort zonder ook maar ENIGE VORM van respect voor jou !!!! NIETS is aan mijn gevoelens voor jou veranderd lieverdje, mijn allergrootste liefde ben jij nog steeds en ik hou van jou nog meer dan toen op die eerste dag, bij de aanblik van die mooie foto! Ik heb je lief, ongelofelijk lief en vraag je maar één ding... zo je inderdaad onze gevoelens nog steeds evenveel deeld als ik doe lieverdje, kom dan AUB gauw terug naar ons liefdesnestje... je weet dat jouw plaatsje hier heel warm gehouden wordt en dat het grote bed jou maar al te graag terug verwelkomen wil, net als de rest van ons liefdesnestje... ik bemin je lieveling, laat me AUB niet te lang meer wachten. Ik heb je toch zo lief mijn lieverdje en kan het leven zonder jou echt nog maar heel moeilijk en emotioneel op stervens na dood aan. Ik kijk dan ook met heel veel hoop en liefde voor jou uit naar een wonder dat zou kunnen gebeuren... laat AUB dat wonder gebeuren lieverdje... jij bént steeds mijn wonder geweest, AUB, wees het heel spoedig opnieuw (weeral traantjes terwijl ik dit schrijf en nogthans zijn deze laatste zinnen gewoon overgenomen uit vorige postjes omdat ik geen mooiere woorden kan vinden om jou mijn liefde te uiten. Ik hou van jou mijn tederbeminde, mijn poppemieke, mijn allerliefst en allermooist vrouwtje. Ik heb je zo lief, meer dan mijn eigen leven me lief is. KOM AUB EINDELIJK GAUW TERUG NAAR ONS PARADIJSJE OM TE LEVEN VOOR HET LEVEN WAARVOOR WE SAMEN GEKOZEN HEBBEN... IK HOU ZO VAN JOU LIEVERDJE... (de PEPTALK is overgenomen, de tranen niet, die zijn er iedere avond bij het schrijven van dit laatste paragraafje). Je t'aime, mon amour... Ik heb je toch zo lief...
IK WACHT OP JOU... IK SMEEK JE... LAAT ME AUB NIET TE LANG MEER WACHTEN !
 
|
14:25 Gepost door Lucky in Liefde, Mijmeringen | Permalink
dinsdag, 15 november 2011
Ik mis je zo lieveke...
zondag, 02 oktober 2011
Weekendmijmeringen, 02 oktober 2011
|
... Zoals ik eens eerder schreef, probeer ik mijn mijmeringen wat dagelijks bij te schrijven en ze te publiceren eens de tijd 'er rijp voor is'. Ook probeer ik een zekere 'opvolging' in mijn schrijven weer te geven zodat mijn dagelijks bestaan (het reilen en zeilen in mijn dagelijks leven zonder mijn lieveke) chronologisch weergegeven wordt. Het blijft zowiezo een harde noot om te kraken, zo zonder de vrouw van mijn leven, maar het geloof en vertrouwen dat ik nog steeds in haar heb helpen me zeer sterk bij het overleven van deze hele situatie en ik hoop echt heel sterk (en geloof er rotsvast in) dat wij ooit weer samen gelukkig zullen zijn. De rest van mijn bedenkingen (het hoe en waarom van dit geloven, de aanwijzingen hiervoor...enz.) hou ik voor mezelf. Als er iets is dat ik geleerd heb de laatste (vele lange) maanden dan is het wel dat wat ik als 'privé' beschouw ook daadwerkelijk 'privé' moet blijven en dus absoluut niet voor publicatie vatbaar. Dag na dag, week na week en de vele maanden na elkaar... steeds is er een rode draad in mijn leven, een constante die nooit zal verdwijnen... namelijk mijn lieveke, 'haar' zoontje en 'haar' familie. Allemaal mensen die ik héél diep in mijn hart draag en die dan ook (ontdanks de huidige situatie) grotendeels mijn leven bepalen. Die 'onnozel omhooggevallen kl**tzak' die mijn lieveke zo mishandelde (psychisch kapot maakte) bepaalt helemaal niets in mijn leven, maakt er uiteraard absoluut geen deel van uit, is zelfs geen lucht voor mij want ik zou verstikken bij het inademen van wat hem omringt. Die persoon bestaat voor mij gewoon niet... Wat bezielde jou toch lieveke om uitgerekend dààr terug te keren, daar waar je dagelijks mishandeld, vernederd, afgesnauwd, miskend en uitgespuwd werd. Daar waar je kapot ging, waar je jezelf volledig verloren was, je persoonlijkheid gebroken was en waar je een zinkend wrak geworden was. Een persoon die dagelijks aan een afschuwelijke afgrond stond en het is juist aan die afgrond waar wij elkaar gevonden hadden. Diezelfde afgrond verwijderde zich door de maanden heen verder en verder van ons. Wij leverden samen een gevecht om nooit meer afscheid van elkaar te moeten nemen en dat mondde uit in de 2.5 gelukkigste jaren uit ONS leven... dat hebben wij elkaar zo dikwijls in onze oortjes gefluisterd hé, weet je nog ? Toen je uit mijn leven 'verdween' (Ook al was het maar bedoeld voor eventjes om redenen die jij en ik kennen, God, wat zou ik dat zo graag ongedaan maken) ben ik die afgrond terug gaan opzoeken, heb een hel doorstaan en zonder de medische hulp die ik toen opzocht zou ik dit hier allemaal zelf nooit kunnen schrijven. Ik ben al onze toekomstplannen verder blijven uitvoeren (zowel op financieel als materialistisch gebied), vele foto's kan je bekijken op facebook (waar ik ook een stekje heb gevonden, eentje waar ik eveneens ongekunsteld over en voor jou kan schrijven), maar ik hoop ooit de moeite te kunnen nemen om dit eveneens eens op onze blogjes te zetten. Ons liefdesnestje oogt bijzonder fraai en ik weet met zekerheid dat jij hier opieuw dolgelukkig zou zijn samen met mij... wat mij betreft is het wachten enkel op jou en je weet dat de deur hier dag en nacht open blijft voor jou... zo diep zit mijn liefde voor jou en je weet heel goed dat deze nooit meer stuk te krijgen is !
... Het dagelijks reilen en zeilen in ons liefdesnestje verloopt, ontdanks die enorme leegte, zachtjes aan. De dagelijkse kusjes aan de wondermooie foto's van mijn lieverdje die in de gang hangen zijn de dagelijkse constante. Verder leef ik zoals mij het beste uitkomt. Kluizenaar en opgesloten in ons liefdesnestje maar dat kan me niet deren. Af en toe heb ik wel wat contacten met een aantal mensen die me zeer dierbaar gebleven zijn. Mijn beste vriend Daniel (die jij ook zo goed kent lieveke, en die me telkens weer vraagt of ik nieuws heb van jou), mijn andere beste vriend 'chicco'. Een zeer aardige jongeman van Spaanse afkomst (met het hart op de goede plaats), de bijnaam Chicco gaf ik hem ooit, het was het eerste woord spaans dat ik leerde toen ik ooit aan spaanse lessen was begonnen. De lessen heb ik opgegeven maar mijn vriendschap met die kerel en zijn hele familie zijn gebleven en dat wil ik absoluut zo houden. Dab heb je uiteraard nog mijn lievelingsnicht (eveneens een Veronique) waar ik schitterend mee overeenkom, mijn vader en Nicole uiteraard, mijn dochters en schoonzoons en mijn kleinkinderen. Dit zijn zoawat, buiten de vrouw van mijn leven om, de vaste waarden in mijn leven...
... Mijn werk is ook belangrijk voor mij. Daar heb ik een aantal collega's die me reeds zoveel tijd steunen in mijn liefde voor 'de vrouw van mijn leven'... steun waar ik hen steeds enorm dankbaar voor ben geweest. Zij kennen 'ons' verhaal vanaf dag één en hebben ons ook vanaf die dag bijgestaan op zoveel mogelijke manieren. Het werk zelf doe ik zeer graag, alhoewel verregaande veranderingen reeds hebben plaatsgevonden die nog niet afgelopen zijn maar ook hier moet men realistisch blijven en zich gelukkig achten dat ik dit werk heb.. goed betaald en met een quasi zeker werkbehoud en goed pensioen... hopelijk komt dààr geen verandering in. We zijn met drie collega's in ons gebouw voor de postbedeling. Eén van de collega's had nog zoveel verlofdagen te nemen dat hij meteen de twee zomermaanden genomen heeft. Mijn tweede collega nam de twee laatste weken van juli en was de twee eerste weken van augustus reeds in ziekenverlof (?!?). Ikzelf nam een weekje om op mijn kleinkinderen te gaan passen. Niet echt rustgevend maar wel bijzonder leuk om doen. Die twee (Alissa en Ethan) zijn de laatste tijd behoorlijk (ook) aan mij gehecht geraakt en laat ons zeggen dat dit wel een lichtpuntje is in mijn toch wel duister en droevig bestaan...Ik kan echt genieten als ik bij hen ben en dat voelen kindere natuurlijk ook heel goed aan. Zo was ik een paar weken geleden een weekje bij hen om op hen te passen tijdens de vakantieperiode en die week is echt voorbijgevlogen. Ik was doodop (want het vergt van je toch een constante waakzaamheid) maar etrg voldaan. Iedere avond ging ik wel terug naar ons liefdesnestje slapen en Alissa is driemaal mee komen slapen. Dat doet ze dus heel graag want ze weet wel dat ze bij mij veel mag (wat bij grootouders natuurlijk heel normaal is hé, de ouders zijn over 't algemaan strenger :D) en ook dààrvan heb ik genoten. Ik moet toegeven dat bij dit alles natuurlijk wel steeds een knagend gevoel aanwezig was in mijn maag... de gedachte aan mijn ander oogappeltje M. die ik zo verschrikkelijk mis was niet uit mijn gedachten te krijgen...
... Nu zijn we reeds in de herfst en kruipen de dagen langzaam voorbij. De zomer was geen mooie zomer, de lente schitterend en tot vandaag (01 oktobe 2011) mogen we van een hele mooie nazomer spreken. Ons terras is nu volledig (of zo goed als) 'afgewerkt en oogt bijzonder fraai, hier zou jij écht van genieten. Ik maak hier wel eens een foto-album aan zodat je het met je eigen ogen kan zien. Ik heb nu via dienstencheques een huishouhulp genomen en dat is fijn lieveke. Jij weet hoe het systheem werkt hé ;-) Ze voelt zich hier prima, mag wat mij betreft haar werkuren zélf bepalen, we overlopen samen wat er allemaal te doen is en voor de rest moet ze ervoor zorgen dat ze hier ook echt graag kom en dat doet ze ook. Het is voor mij een hele goede hulp en zo ben ik van dat strijken, poetsen en andere karweitjes verlost om andere dingen te kunnen doen in het weekend. Het liefst van al komt ze de zaterdagnamiddag werken en dat is voor mij prima.
Volgend jaar (2012) trouwt Julie in de maand mei. Zij en Sebastien hebben een appartement gekocht en dat zal pas af zijn tegen het einde van dit jaar. Het is ook in die periode dat ik mijn jaarlijks verlof dit jaar had voorzien, juist om ze te kunnen gaan helpen bij schilder- en andere werken, net zoals voor de voorziene verhuisplannen. Het belooft dus een 'zware' eindejaarsmaand te worden maar ik heb het er wel heel graag voor over hoor. Verder verloopt alles vrij rustig, de hoop dat je terugkomt naar ons liefdesnestje is nog steeds heel levendig en overspoelt dagelijks mijn gevoelsleven. Ik probeer om eindelijk weer een sociaal leven op te bouwen, evenwijdig met mijn gevoelens voor jou, en dat lukt me wel, stilaan maar zeker, alhoewel het niet eenvoudig is natuurlijk zo je hart gesloten blijft maar de toekomst zal daar wel uitwijzen hoe het verder moet... Die reactie van je ouders die ik steeds blijf plaatsten is de mooiste reactie die ik ooit mocht lezen op onze liefde voor elkaar. Om die reden zal ik ze ook laten staan in de hoop dat het jou zal helpen herinneren hoe mooi, hoe fijn, hoe uniek onze liefde voor elkaar was en wat mij betreft nog steeds is. Ik hoop dat dat voor jou ook nog zo is en dat ik je gauw opnieuw in mijn armen zal kunnen houden om je lief te hebben. Ieder dag lees ik die reactie en ze verstevigd mijn vermoedens dat dit alles niet voor niets is geweest, hopelijk lees jij ze ook...
Aan deze reactie van je ouders zie je wel hoe gelukkig wij zijn als we SAMEN zijn en bij mijn weten is er helemààl niets veranderd... waarom dan, prinsesje? Je weet even goed als ik dat de enige plek ter wereld waar je volkomen, echt en oprecht gelukkig bent ons liefdesnestje is, samen met mij. Wel lieverdje, zet AUB die stap naar ons geluk, gebruik eindelijk het sleuteltje en geef eindelijk eerlijk toe aan jouw gevoelens voor mij... ik wacht op jou (ik hoop dat je dat hier echt komt lezen, geef me een teken daarover AUB lieveke)... Laat ons AUB weer SAMEN openbloeien en héél gelukkig zijn...
Je leest je Emails al zolang niet meer (je weet dat ik anders een leesbevestiging kreeg en dat is dus al héél lang geleden), anders had je al lang gezien dat alle foto's die wij ooit maakten en alle photoshopbewerkingen met ons er op allemaal naar jou doorgestuurd zijn). Je had al mijn berichten al kunnen lezen, ook wat onze finanties betreft... begrijp je nu mijn twijfels ?
... (dit stukje blijf ik steeds overnemen want mooier kan ik het niet verwoorden) Op DIE PLAATS wacht er iemand op jou die zijn leven voor jou zou geven, zò lief dat hij je heeft. Denk nu eindelijk eens terug aan 'ONS' lieverdje en vergeet het leven waar je weer in geraakt bent. Onze gevoelens voor elkaar KAN je niet zomaar verstoppen mijn hartediefje, want je (ons) hartje wéént om 'ONS', net als het mijne. Tegen echte liefde kan je vechten maar uiteindelijk overwint ze altijd en wat mijn lieverdje en ik steeds voor elkaar gevoeld hebben (en nog steeds voelen, afgaande op...) 'IS ECHTE EN OPRECHTE' liefde. Wij hebben elkaar nooit gezocht, kénden elkaar niet eens maar de toenmalige omstandigheden binnen 'haar' relatie hebben ervoor gezorgt dat wij elkaar liefdevol hebben gevonden en dat, geloof me, dat was echt liefde op het eerste gezicht... 'le coup de foudre' zoals men zegt. Haar toenmalige relatie heb 'IK' toen niet stuk gemaakt hé, het is juist OMDAT ze stuk was dat wij elkaar zo liefdevol hebben gevonden. Hoe dikwijls hebben wij trouwens niet gezegd (én het ook geprobeerd) om onze beide relaties nieuwe kansen te geven? Meer dan genoeg hé lieverdje, maar dat liep telkens weer op een sisser af en we besloten toen telkens weer om bij elkaar te blijven. En juist 'NAAR DAAR' ben je nu teruggegaan. Pfff, dat gaat er bij mij niet in lieverdje en bezorgt me een onbeschrijfelijke pijn. Jij en ik wéten dat je veel 'nieuwe kansen' hebt gegeven en wij weten eveneens dat dat goed was voor een tijdje en telkens weer op een grandioze mislukkig uitdraaide. Geen enkel excuus, uitvlucht of uitleg kan of mag je voor zoiets aanvaarden. Ik heb even erg meegemaakt (zelf nog veel erger denk ik) maar heb NOOIT OF NOOIT zo gehandeld. Of je hebt elkaar lief (en dan mag je zo'n gedrag, waar jij uiteindelijk niets aan kon doen en zeker niet verantwoordelijk voor was, onder GEEN ENKELE UITLEG OF UITVLUCHT QUA EXCUUS AANVAARDEN) en zoekt dan juist steun bij uw partner (en jij was er steeds want wij kenden eklkaar zelf nog niet eens) of je hebt elkaar NIET lief (zoals jij en ik liefde voor elkaar zien en beschouwen) en is het allemaal één grote commedie. Jij bent steeds het slaafje geweest, de eigendom van en het speelgoedje voor wanneer het nodig was. Dat is duidelijk en dat weten wij allebei. SAMEN hebben wij een ander leven leren kennen, SAMEN hebben wij voor een ander leven gekozen. Eente van respect voor elkaar, van luisteren naar elkaar, eentje waar ALLES bespreekbaar was, eentje van een ongelofelijke echte en oprechte liefde voor elkaar, een leven vol tederheid en romantiek, een leven van begrip voor elkaar, een leven van gelijke rechten en gelijke plichten. Een leven van eerlijkheid, geborgenheid en veiligheid. Een leven zonder leugens, bedrog, valsheid af loze beloftes. Een leven zonder maskers, een leven waar wij beiden eindelijk onszelve konden zijn zonder angst weer eens te moeten 'wegkruipen' uit angst voor de ander. Een leven ZONDER vernederingen. Een leven waar onze mening telde en waar we geen angst moesten hebben voor de reactie van de tegenpartij. Een leven waar jij vrijuit mocht zingen zonder angst voor ruzie (je begrijpt me wel hé) Voor DAT leven lieverdje hebben wij toen gekozen. En geloof me, NIEMAND kan zomaar veranderen, voor een tijdje misschien wel maar de ware aard komt uiteindelijk steeds terug bovendrijven. Jij en ik lieverdje, en ook dàt weten wij allebei, HOREN gewoon bij elkaar. Onze liefde voor elkaar is zo intens, zuiver, eerlijk en oprecht dat wij nu onze mooiste tijd aan het verliezen zijn door NIET bij elkaar te zijn. Wij missen elkaar zeer pijnlijk, wij houden zielsveel van elkaar, wij zien elkaar doodgraag, zijn knettergek van elkaar, verlangen ongelofelijk hevig naar elkaar en hebben zo'n zin in elkaar... kortom lieverdje, wij KUNNEN NIET ZONDER ELKAAR en ook dàt weten wij allebei (en ik ga steeds af op... hé). Ik smeek je lieverdje, wij kunnen probleemloos dat draadje weer oppikken daar waar we het even hebben neergelegd, ook dat weten wij allebei. Het wordt echt de hoogste tijd om weer SAMEN gelukkig te zijn, dat besef je toch, we missen elkaar zo pijnlijk dat het iedere dag zwaarder en zwaarder wordt. Kom AUB liefdevol terug naar ons liefdesnestje en laten wij eindelijk weer SAMEN onze liefde voor elkaar openlijk beleven, laten wij AUB eindelijk weer SAMEN aan onze gezamenlijke toekomst verder bouwen. Denk toch eens aan al die fantastische, unieke, mooie momenten die we samen hebben beleefd... laten wij dat gewoon allemaal verderzetten lieverdje. Jij alleen kan deze pijn verdrijven, please, laat ons AUB ophouden met zo te lijden door dat ongelofelijke gemis aan elkaar (steeds afgaande op...) Ik hou van je lieverdje, heb je zo oneindig lief en zou zo graag mijn liefde en leven opnieuw met jou delen... Onze PEPTALK blijft staan hé, hopelijk vindt je hierin de moed, de kracht én de wilskracht om terug naar ons liefdesnestje te komen. Wacht AUB niet te lang lieverdje en denk aan wat ik je iedere dag zeg.... je kind raak je nooit kwijt, laat anderen je niets wijsmaken of manipuleren. Je bent een veel te goede en toegewijde mama voor je zoontje en daar komt niets of niemand aan, vertrouw me AUB... Ik geloof heel sterk in jou lieverdje, in WIE je bent en in WAT je bent... verander AUB NOOIT ...
... *** Jij en ik mijn tederbeminde zijn voor elkaar geboren, dat WETEN wij allebei, het ouderdomsverschil speelt hier geen enkele rol, dit waren jouw eigen woorden waarmee je jouw liefde voor mij een extra dimentie gaf en mij een ongelofelijk mooi geschenk gaf. De mooiste momenten uit ons leven hebben wij samen gekend en jij zo goed als ik WETEN dat we die dolgraag zouden willen verderzetten. NIETS is gebroken bij ons, eventjes ONDERbroken maar daar schenken we SAMEN dan maar geen aandacht meer aan... Wij WETEN dat wij elkaar zo hard missen lieverdje, wij WETEN hoe zielshoeveel wij van elkaar houden, jij en ik WETEN hoe ongelofelijk hevig wij naar elkaar verlangen en zin hebben in elkaar, WETEN hoe gek wij van elkaar zijn, WETEN hoe graag wij elkaar zien, WETEN hoe wij alle twee ongelukkig zijn in deze huidige situatie. De signalen zijn duidelijk (afgaande op...) JIJ WIL GRAAG TERUGKOMEN NAAR ONS LIEFDESNESTJE, JIJ KAN NIET LEVEN ZONDER MIJ (en dit zijn niet 'mijn' woorden hé) IK BEN ALLES VOOR JOU... GELOOF ME LIEVERDJE, DIT IS TOTAAL WEDERZIJDS. Wij gaan alletwee kapot aan verdriet omdat we zo ongelukkig zijn door die scheiding... PLEASE LIEVERDJE, IK SMEEK JE... laten wij AUB TERUG SAMEN GELUKKIG ZIJN IN ONS LIEFDESNESTJE !!!! Ik wil jou zo graag terug verwennen als mijn allerliefste prinses, als mijn allerliefst vrouwtje. Je weet wat onze toekomstplannen waren/zijn hé... daar is NIETS aan veranderd. Laten wij AUB heel gauw terug aan onze gezamenlijke toekomst verder bouwen en ophouden met ONGELUKKIG te zijn. De volgende vraag herhaal ik omdat ze zo belangrijk is... lieverdje, moet jij daar huiselijk geweld ondergaan mijn tederbeminde? Psychologisch is dat net hetzelfde hé! Partnergeweld is ONTOELAATBAAR en zeker gevaarlijk voor jou. Zo het dat is, moet je daar echt heel dringend weg... je WEET dat ons liefdesnestje nog steeds jouw ECHTE velige en warme thuis is. Laat jou AUB geen énkel, maar dan ook GEEN ENKEL schuldgevoel aanpraten want het verleden heeft reeds meerdere malen bewezen hoe goed de andere partij daarin is en hoe gevoelig jij daaraan bent. Jij en ik lieverdje, zijn de enigen die onze mooie 'lovestory' kennen en niemand, maar dan ook NIEMAND kan ons ook maar iets verwijten. Wij, als enigen, weten hoe, waarom, wanneer en onder welke omstandigheden wij elkaar gevonden hebben ZONDER elkaar ook maar OOIT gezocht te hebben. Denk aan 'Lentestraaltje lieverdje, denk aan alles wat wij SAMEN beleefd hebben, denk aan het grote geluk dat we hadden (en nog steeds kunnen hebben want bij ons is er God zij dank NIETS gebroken in onze relatie, hoop en al eventjes ONDERbroken (zoals ik reeds aanhaalde) maar mijn liefde voor jou heeft me heel veel geduld, vertrouwen en geloof in jou doen krijgen omdat ik overtuigd ben dat mijn vermoedens volledig kloppen) door SAMEN zó gelukkig te kunnen zijn. Lieveling, jij en ik, zoveel is nu toch duidelijk (afgaande op...) kunnen gewoon niet zonder elkaar, jij en ik hebben elkaar nodig om ECHT gelukkig te zijn, om weer onszelve te zijn. Jij en ik kunnen samen zo hartelijk met elkaar omgaan, lachen om de kleinste dingen, elkaar zo liefdevol aankijken en ieder gebaar van jou naar mij en van mij naar jou is er eentje dat overloopt van de liefde die wij voor elkaar voelen. Denk aan alles wat wij hebben moeten 'doorstaan' om die 'GROTE STAP' te zetten om onze twee hartjes tot één te laten smelten. Liefste, denk nogmaals (en denk daar maar heel dikwijls aan AUB) aan ons laatste weekend SAMEN, hoe mooi dat was, hoe liefdevol, hoe teder en romantisch en DAT is de exacte wijze van leven waarvoor JIJ EN IK SAMEN besloten én gekozen hebben. NIEMAND anders dan ik aan jou en jij aan mij kan ons dit geven. DAT IS PAS DE ECHTE LIEFDE VOOR ELKAAR lieverdje, al de rest is manipulatie en pure verzinsels gemengd met leugens en bedriegerij van het allerlaagste soort zonder ook maar ENIGE VORM van respect voor jou !!!! NIETS is aan mijn gevoelens voor jou veranderd lieverdje, mijn allergrootste liefde ben jij nog steeds en ik hou van jou nog meer dan toen op die eerste dag, bij de aanblik van die mooie foto! Ik heb je lief, ongelofelijk lief en vraag je maar één ding... zo je inderdaad onze gevoelens nog steeds evenveel deeld als ik doe lieverdje, kom dan AUB gauw terug naar ons liefdesnestje... je weet dat jouw plaatsje hier heel warm gehouden wordt en dat het grote bed jou maar al te graag terug verwelkomen wil, net als de rest van ons liefdesnestje... ik bemin je lieveling, laat me AUB niet te lang meer wachten. Ik heb je toch zo lief mijn lieverdje en kan het leven zonder jou echt nog maar heel moeilijk en emotioneel op stervens na dood aan. Ik kijk dan ook met heel veel hoop en liefde voor jou uit naar een wonder dat zou kunnen gebeuren... laat AUB dat wonder gebeuren lieverdje... jij bént steeds mijn wonder geweest, AUB, wees het heel spoedig opnieuw (weeral traantjes terwijl ik dit schrijf en nogthans zijn deze laatste zinnen gewoon overgenomen uit vorige postjes omdat ik geen mooiere woorden kan vinden om jou mijn liefde te uiten. Ik hou van jou mijn tederbeminde, mijn poppemieke, mijn allerliefst en allermooist vrouwtje. Ik heb je zo lief, meer dan mijn eigen leven me lief is. KOM AUB EINDELIJK GAUW TERUG NAAR ONS PARADIJSJE OM TE LEVEN VOOR HET LEVEN WAARVOOR WE SAMEN GEKOZEN HEBBEN... IK HOU ZO VAN JOU LIEVERDJE... (de PEPTALK is overgenomen, de tranen niet, die zijn er iedere avond bij het schrijven van dit laatste paragraafje). Je t'aime, mon amour... Ik heb je toch zo lief...
IK WACHT OP JOU... IK SMEEK JE... LAAT ME AUB NIET TE LANG MEER WACHTEN !
|
00:00 Gepost door Lucky in Liefde, Mijmeringen | Permalink
